Tovima.gr
Απώλεια ζωτικότητας
Η απομάγευση της πολιτικής, είναι εξαιρετικά έντονη. Η αξία της έχει υπονομευθεί από τους ποικιλώνυμους εκπροσώπους της. Το πολιτικό προσωπικό βρίθει από μετριότητα, κυνισμό, εγωπάθεια και ιδιοτέλεια. Ο κατακερματισμός και η διασπορά της ψήφου, επιβεβαιώνει την κρίση εμπιστοσύνης. Ο τόπος και οι πολίτες βιώνουν την πολιτική αποξήρανση, καθώς και το κοινωνικό και ιδεολογικό αποστράγγισμα των αποκαλούμενων κομμάτων εξουσίας.
Η μεγάλη εικόνα της πολιτικής
H ψηφοθηρία και η μικροπολιτική αντιστρατεύονται την αξία της πολιτικής. Πόσο μάλλον το λάιφ στάιλ. Kαι το κυριότερο οι πρωταγωνιστές της να μην παραπέμπουν σε ανέμπνευστους και απαίδευτους πολιτικούς. Απεναντίας, όταν η πολιτική λειτουργεί ως εργαστήριο παραγωγής στρατηγικής, καθίσταται ζωογόνος. Αρκεί να συγκρίνουμε τις επιδόσεις της τωρινής μικρομεσαίας μιζέριας της πολιτικής τάξης, με τα στρατηγικά επιτεύγματα μιας δημιουργικής περιόδου.
Το μπόλιασμα του ΣΥΡΙΖΑ με τον τραμπισμό
Η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να προσαρμοσθεί στα νέα δεδομένα, τον κατέστησε ευάλωτο στους τυχοδιωκτισμούς ενός ανερμάτιστου εισβολέα και γλεντοκόπου. Ο εισοδισμός του Κασσελάκη, αποδεικνύεται ακάθεκτος. Το ψευδεπίγραφο αριστερό επίχρισμα διαλύθηκε μέσα σε μια απίστευτη ελαφρότητα, μετατρέποντας τον ΣΥΡΙΖΑ σε πολτό. Μείγμα εθνικοφροσύνης, θρησκοληψίας, λαϊκισμού. Ο πολιτικός του λόγος, υπερχειλίζει από κοινοτοπίες. Ο νέος αρχηγός μεταλαμπαδεύει στο κόμμα που ηγείται, την υποκουλτούρα του τραμπισμού.
Υπερτροφία πολιτικαντισμού και κυνισμού
Οι πολίτες που υποστήριξαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, προσδοκούσαν διαφορετικό ήθος και ύφος εξουσίας και σε λελογισμένες πολιτικές. Η απομείωση της κυριαρχίας του, δείχνει ότι οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί επηρεάζουν την ταλάντωση του εκκρεμούς. Η τραγωδία στα Τέμπη εκδικείται. Αν η πολιτική εξοβελίσει τη ζωογόνο και ηθοπλαστική της διάσταση, εξαιτίας της ιδιοτέλειας των πρωταγωνιστών της και της ανάρμοστης συμπεριφοράς τους, γίνεται υποχείριο εξυπηρέτησης προσωπικών και μικροπολιτικών συμφερόντων.
Το μαγνητικό πεδίο του εθνοκεντρισμού
Στις πολυάριθμες αυταπάτες της αυτοσυνείδησης μας, είναι ο ελληνοκεντρισμός. Μια ασύνετη αντίληψη ναρκισσισμού και εσωστρέφειας. Οι θιασώτες της, υποτιμούν τις διασυνδέσεις οικονομιών και κοινωνιών, όπως συμβαίνει με το εγχείρημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αναδίπλωση σε εθνοκεντρισμούς επιτείνει την ενοποιητική στασιμότητα. Ενισχύει τη μειωμένη ευρωπαϊκότητα. Τα κόμματα επιστρατεύουν για τις Ευρωεκλογές ακατάλληλους και άσχετους, αντί ικανών και άξιων ευρωπαϊστών.
Η οξείδωση της αντιπολίτευσης
Η ασυμμετρία του πολιτικού συστήματος, δείχνει ότι ο δικομματισμός είναι πλέον παρελθόν. Τα σπαράγματα της αντιπολίτευσης το επιβεβαιώνουν. Η πλεονάζουσα έλξη του Πρωθυπουργού, οφείλεται στην αδυναμία των ανταγωνιστών του. Η αμφισβήτηση της κυριαρχίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, προϋποθέτει σύγχρονη αντιπολίτευση με αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση. Και το σπουδαιότερο, να διαθέτει την απαραίτητη ηγετικότητα και την απαιτούμενη κυβερνησιμότητα.
Υπερχειλίζουσα αλαζονεία
Η αναπαράσταση της εξουσίας είναι αποκαλυπτική. Μας δείχνει πως η κάθε κυβέρνηση σκηνοθετεί τον εαυτό της. Η διαπάλη πραγματικού και φαντασιακού είναι διαρκής. H αλήθεια δεν απεμπολεί την υπόστασή της. Η αντίσταση στην έπαρση είναι δείκτης αξιοπιστίας. Ο επηρμένος πλάθει τη δική του πραγματικότητα.
Τίποτα δεν θυμίζει το χθες
Καθρέφτης των μεταβολών, η πολιτική σκηνή. Η παρακμή του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει, ότι με τον Κασσελάκη περνά από την παρωδία στην τραγωδία. Η δυσκολία του Ανδρουλάκη να προσδώσει στο ΠΑΣΟΚ νέα ταυτότητα και σύγχρονο λόγο, περιορίζει την ανάκαμψή του. Η κυριαρχία του Μητσοτάκη, προσκρούει σε ένα ξέπνοο κυβερνητικό σχήμα. Η διατήρηση της ασυμμετρίας στην πολιτική ζωή του τόπου, θα κριθεί από τις επιδόσεις των πρωταγωνιστών.
Το μπλοκάκι του Κώστα Σημίτη
Η μεθοδικότητα του πρώην Πρωθυπουργού είναι πράγματι απαράμιλλη. Τίποτα δεν αφήνει στην τύχη του. Όλα τα σμιλεύει, τα διυλίζει και τα επεξεργάζεται. Ο Κώστας Σημίτης είναι ένας σπάνιος άνθρωπος που ξεχωρίζει για τη συστηματική και σκληρή του δουλειά, την ιεράρχηση στόχων και επιδιώξεων, την οργάνωση και το σχεδιασμό των παρεμβάσεων του. Θεωρεί ότι η πολιτική είναι χρήσιμη όχι για το «τι θα πούμε», αλλά για το «τι θα κάνουμε».