Γιώργος Πανταγιάς
Πολιτικές παρελθόντα Χρόνου
Το εγχώριο πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να υπολείπεται των αναγκών της χώρας. Παραμένει εξαρτημένο από την ψηφοθηρία και τη μικροπολιτική. Η απροθυμία για τομές και αλλαγές, είναι δείκτης μεταρρυθμιστικής δυσανεξίας. Κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι, επενδύοντας στο στρατήγημα του αντί, είναι δέσμιοι μιας κοινωνίας χαμηλών προσδοκιών.
Το έρεβος της πολιτικής υποκουλτούρας
Η αναζωογόνηση της ακροδεξιάς προεικονίζει την ανθεκτικότητα αρχέγονων αντιλήψεων στο κοινωνικό σώμα. Ο πολιτικός πρωτογονισμός προκαλεί ψυχοπαθολογικές αντιδράσεις και πρωτίστως επηρεάζει τις εκλογικές συμπεριφορές. Αντιπροσωπεύει τα άνθη του κακού ενός παρωχημένου κόσμου, τα οποία παρά τον εξορκισμό που δέχονται εξακολουθούν και φύονται.
Το εξάμβλωμα της ακροδεξιάς
Η επέλαση των ακροδεξιών δεν θα αφήσει άθικτο το κοινωνικό μοντέλο και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Ο ακραίος καταγγελτικός τους λόγος είναι ένα εκρηκτικό μείγμα, το οποίο ενεργοποιεί τα πιο άγρια ένστικτα των οπαδών τους. Το φθόνο, το μίσος, την εκδίκηση. Τα σπαράγματα που αφήνει πίσω της η τερατογονία των νεοφασιστών, καθιστούν τις κοινωνίες ευάλωτες στη μισαλλοδοξία και στην αντιπαλότητα.
Ο φόβος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός
Ο πολιτικός ανταγωνισμός γίνεται ανελέητος. Οι πρωταγωνιστές με όπλο το φόβητρο, επενδύουν στο συναίσθημα ανησυχίας. Επικαλούνται κινδύνους. Καλλιεργούν το φόβο. Καταφεύγουν σε απαίδευτες στρατηγικές και σε ατελέσφορες επιλογές.
Ανόθευτες αλήθειες
Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση βρίσκονται σε ναρκοθετημένο πολιτικό πεδίο. Το έργο αμφοτέρων αξιολογείται και κρίνεται διαρκώς αυστηρά. Ο ετεροβαρής δικομματισμός αφήνει περιθώρια για πολιτικό αναδασμό. Το έδαφος αποδεικνύεται γόνιμο. Αρκεί ωστόσο να υπάρχουν σαφείς οριοθετήσεις και εμπροσθοβαρείς στρατηγικές.
Υποκλοπή εθνικής σοβαρότητας;
Ελπίζω η νευρική και κατά βάθος αμήχανη αλαζονεία ως ακραία μορφή λαϊκισμού να μη είναι το ίζημα που θα αφήσει η υπόθεση των υποκλοπών. Ελπίζω να μη έχει υποκλαπεί οριστικά η εθνική σοβαρότητα και η γνήσια ευρωπαϊκή πολιτική προοπτική της χώρας.
Η χαμένη αθωότητα της κυβέρνησης
Το κράτος δικαίου ναρκοθετείται από τους ανεξέλεγκτους μηχανισμούς των μυστικών υπηρεσιών. Η αποθεραπεία τους από νοσηρές λειτουργίες και πρακτικές, παραμένει σε εκκρεμότητα. Η βορβορώδης ενέργεια εις βάρος του Νίκου Ανδρουλάκη, καταπατά τη νομιμότητα και τις δημοκρατικές αρχές μιας ευνομούμενης πολιτείας.
Ο Σίσυφος ή το σημειωτόν στην πεπατημένη
Σαν να ζούμε στη δική μας εκδοχή τα βάσανα του Σισύφου, που ανέβαινε για να κατέβει και κατέβαινε για ν’ ανέβει, ασταμάτητα, δίχως ελπίδα διαφυγής, πηγαινοερχόμαστε αέναα από την κορυφή της αυτοεξύψωσης στον πάτο της αυτοκαταβαράθρωσης, χωρίς να περνάει στα σοβαρά από τον νου μας το ενδεχόμενο του «ανάμεσα», του «μεταξύ».
Οι ψευδαισθήσεις της βιοεξουσίας
Η υποκλοπή των τηλεφωνικών επικοινωνιών του Νίκου Ανδρουλάκη από την ΕΥΠ, αποπνέει το σκοτεινό πολιτικό παρελθόν του τόπου. Συνιστά παραβίαση των αρχών της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Αντιστρατεύεται την κυβερνησιμότητα. Στο βωμό της εξουσίας παραβιάστηκαν οι αρχές του κράτους δικαίου. Η ηθική της πολιτικής εξανεμίζεται.