

Τα “μικρά” και τα “καθημερινά” της ζωής μας, αρκετοί τα θεωρούν άχαρα. Ωστόσο είναι ανάγκη να καταγινόμαστε με αυτά. Έτσι αποκτούμε γήινη σχέση με την πραγματικότητα. Με την αλλαγή των “μικρών” τροποποιούμε τα “μεγάλα”. Ο βαθμός ευημερίας βρίσκεται σε κοινωνική και ηλικιακή ασυμμετρία. Το διαγενεακό ρήγμα είναι υπαρκτό. Οι τωρινές κοινωνίες είναι αδιαχώρητες. Αλλά και διασπασμένες. Η αλληλεγγύη γενεών είναι ζωτική προτεραιότητα. Το ίδιο η μέριμνα και η φροντίδα, για εκείνους που έχουν στην πλάτη κάποιες δεκαετίες.
Ηγεσία, στελέχη, υποστηριχτές της, λατρεύουν την κυβέρνηση τους. Απολαμβάνουν τα προνόμια που τους προσφέρει. Μάλιστα τα χρησιμοποιούν για την εξυπηρέτηση των δικών τους προσωπικών, ακόμη και ψυχολογικών αναγκών. Δέσμιοι του μικρόκοσμου τους, χάνουν την αίσθηση της ζώσας πραγματικότητας. Τα αντανακλαστικά τους αμβλύνονται, αν δεν ισοπεδώνονται. Και το χειρότερο, θεωρούν φυσική κατάσταση τα προβλήματα έπαρσης, κατάχρησης, αλλά και συναλλαγής, τα οποία φύονται στο οικοσύστημα της εξουσίας τους.
Μια ανέφικτη επαγγελία που έμοιαζε με άπιαστη ουτοπία, έγινε πραγματικότητα. Ευρωπαϊκό διαβατήριο δεν πρόκειται να δοθεί σε μια διαιρεμένη χώρα, στοιχημάτιζαν ηγεσίες, πολιτικοί αναλυτές διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Όμως εξαιτίας μιας έυστοχης και αποτελεσματικής στρατηγικής, το αδύνατο έγινε δυνατό. Και αυτό γιατί εδράζονταν σε ολοκληρωμένο σχέδιο, υιοθετήθηκε η κατάλληλη μέθοδος, στηρίχθηκε σε ικανή ηγεσία. Η ξεχωριστή αξία της ένταξης αποκαλύπτεται σήμερα, που στη διεθνή σκηνή επικρατεί γεωπολιτική θύελλα.

Τα κομματικά φρούρια είναι πλέον ακατάλληλα. Οι παραδοσιακές διαχωριστικές γραμμές ανεπίκαιρες. Οι ιδέες και οι αντιλήψεις τέμνονται. Η πολιτική παραμένει ζωτική όταν αποδεικνύεται περιπέτεια ιδεών. Η αξία της υπερβαίνει τους κομματικούς ανταγωνισμούς. Η χρησιμότητά της δεν προσμετράται με τη βλάβη στον αντίπαλο. Απεναντίας, η πολιτική χρειάζεται να είναι ένα Τεχνικό Δελτίο Έργου που συνδυάζει το Μίκρο με το Μάκρο, επιδιώκοντας καθαρούς και μετρήσιμους στόχους...

Ο τίτλος είναι παραπλανητικός, καθώς οι ιστορίες και οι ήρωές του προκαλούν το ενδιαφέρον και των δύο φύλων. Στα πέτρινα χρόνια της μετεμφυλιακής Ελλάδας η ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού επισκέφθηκε τη Μακρόνησο, για έναν φιλικό ποδοσφαιρικό αγώνα με τους έγκλειστους στον αποκαλούμενο τότε «νέο Παρθενώνα» της Ελλάδας. Το διήγημα του Γιώργου Πανταγιά στη συλλογική έκδοση που επιμελήθηκε ο Θανάσης Νιάρχος.