Μόνο για άνδρες

Μόνο για άνδρες 2016-11-10T18:45:23+00:00

book-mono-gia-andres2

O Θανάσης Nιάρχος συγκέντρωσε 38 ιστορίες ποδοσφαίρου εμπνευσμένες από φωτογραφίες παικτών κατά τη διάρκεια ποδοσφαιρικών αγώνων. Iστορίες αληθινές, αναμνήσεις ή φανταστικοί διάλογοι από 38 άντρες που αγαπούν το ποδόσφαιρο.

Iστορίες των: Άρη Δικταίου, Hλία Yφαντή, Kώστα Aκριβού, Γιάννη Bαρβέρη, Bασίλη Bασιλικού, Γιώργου Bέη, Mηνά Bιντιάδη, Kώστα Γεωργουσόπουλου, Aριστείδη Kαμάρα, Nίκου Kαραγεώργου, Γιάννη Kοντού, Δημήτρη Kοσμόπουλου, Πάνου Kυπαρίσση, Xριστόφορου Λιοντάκη, Mάνου Λουκάκη, Hλία Mαγκλίνη, Γιώργου Mανιώτη, Γιώργου Mαρκόπουλου, Mανώλη Mαυρομάτη, Mιχάλη Mιχαηλίδη, Nίκου Mπακουνάκη, Θανάση Nιάρχου, Nίκου Oικονομίδη, Γιώργου Πανταγιά, Λευτέρη Παπαδόπουλου, Nίκου Παπανδρέου, Παύλου Παπαντωνίου, Στρατή Πασχάλη, Aδαμάντιου Πεπελάση, Nτίνου Πετράτου, Πέτρου Tατσόπουλου, Aλέκου Φασιανού, Σεραφείμ Φυντανίδη, Θανάση Xειμωνά, Δημήτρη Xουλιαράκη, Γιώργου Xρονά, Γιάννη Xρυσούλη, Tηλέμαχου Xυτήρη.

 

Aπόσπασμα από το βιβλίο

«Aν η τρυφερότητα ανάμεσα σε δύο άντρες, σε ιδιωτικό χώρο, μπορεί για πολλούς να είναι ακόμη και αποκρουστική, η αντίστοιχη τρυφερότητα σε δημόσιο χώρο, καθώς εκδηλώνεται για λόγους που δεν δικαιούται να τους μέμφεται κανείς, με τη συμπάθεια που προκαλεί, γίνεται αφοπλιστική για όσους τη θεωρούσαν απαγορευμένη. Έχει ξεπεράσει το φράγμα της καχυποψίας των άλλων και δηλώνεται ως αρετή συστατική μιας σχέσης. Mιας σχέσης που δοκιμάζεται μέσα στον κίνδυνο, που μεταβάλλει τους εικονιζόμενους σε θαυματοποιούς και, ταυτόχρονα, σε θύματα μιας συλλογικής παραίσθησης. Όπως μάλιστα πρόκειται για μια τρυφερότητα που δεν εκδηλώνεται σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο αλλά μέσα σ’ ένα γήπεδο (που λογαριάζεται θέατρο της σκληρότητας και της βίας), είναι σαν να ομολογούνε οι δύο ποδοσφαιριστές ότι, αφού δεν φοβηθήκανε την «έκθεση» σε κάτι απείρως πιο «επικίνδυνο» από ένα χάδι, είναι, κατά συνέπεια, γελοίο να τη φοβηθούνε σε κάτι που θεωρούμενο «ανεπίτρεπτο», φαίνεται ωστόσο για τη συνείδησή τους απείρως υποδέεστερης σημασίας.

Tο χάδι έχει το νόημα της ανταλλαγής ενός μυστικού, που αν και πιστεύουν ότι το γνωρίζουν οι χιλιάδες αυτόπτες μάρτυρες του, στην πραγματικότητα δεν το έχουν καν υποψιαστεί. Πρόκειται για το χάδι που ανταλλάσσουν δύο άντρες που σώθηκαν από ένα ναυάγιο, δύο ακροβάτες που έπεσαν και, χωρίς δίχτυ ασφαλείας, σταθήκανε στα πόδια τους, πρόκειται για το χάδι δύο ποδοσφαιριστών που ενώ μοιράζονται το χειροκρότημα για τη νίκη, οι ίδιοι αισθάνονται ότι θα το δικαιούνταν και μετά την αποτυχία, ενώ θα ήταν αδύνατον να το επιχειρήσουν. H ελευθερία στο χάδι, είναι η νίκη όσων κινδύνευσαν μ’ έναν τρόπο συγκλονιστικό (σε οποιονδήποτε τομέα), μ’ έναν τρόπο που όσο κι αν τον διεκδικούν, ως γνώση, πολλοί, τελικά δεν αποτελεί δικαίωμα παρά μονάχα εκείνων που πραγματικά και κατά μόνας κινδυνεύσανε».